Nieuws Pelt

Na de pauze slaagde Esperanza er niet in om de achterstand weg te werken. Integendeel, de bezoekers vonden nog twee keer de weg naar het doel en legden zo de 0-3-eindstand vast.

Door deze nederlaag zakt Esperanza Pelt naar de veertiende plaats in het klassement.

Gisteravond kregen de feestvierders er nog een onverwacht cadeau bovenop: een indrukwekkend vuurwerkspektakel van maar liefst zestien minuten. Had de jarige werkelijk zo diep in zijn buidel getast om zijn gasten te verrassen?

Niet dus! Het vuurwerk bleek helemaal niets met de verjaardag te maken te hebben. Valencia was van 11 tot en met 16 oktober gastheer van het 20th International Symposium on Fireworks, een internationaal evenement dat vuurwerkmakers en specialisten uit de hele wereld samenbracht.

En zo kregen de Peltenaren alsnog een verjaardagsfeest met alles erop en eraan. Een paar jaar vertraging, maar wel zestien minuten vuurwerk als toetje. Dat kan niet iedereen zeggen van zijn vijftigste verjaardag!

"Het zal een moeilijke wedstrijd worden, maar zeker spectaculair tegen al die dubbele meters van meer dan 100 kilogram!", voorspelt Diederik Stollman van Sporting Pelt.

Toch wil Sporting Pelt er voor eigen publiek een onvergetelijke Europese namiddag van maken. De steun van de supporters kan daarbij een belangrijke rol spelen. Want wanneer krijg je nog eens de kans om Europees tophandbal in het Dommelhof te beleven?

Naast de Europese wedstrijd organiseert Sporting Pelt ook de 'Sporting Pelt Legends Auction', een online veiling waarmee supporters de club kunnen steunen. Wie een bod wil uitbrengen, kan het aanbod bekijken via de online veiling van Sporting Pelt.

Afspraak dus op zondag 18 oktober om 15 uur in sporthal Dommelhof. Na 22 jaar klinkt er eindelijk weer Europees handbalgejuich in Pelt!

Toch begon ze aanvankelijk aan een heel ander verhaal: dat van Gerard Van Vlierden, een kleurrijke figuur uit de streek en familie van haar overleden echtgenoot. Dat manuscript raakte voor ongeveer een derde klaar, maar bleek niet eenvoudig om te schrijven.

Tijdens een opleiding bij een schrijfcoach kreeg Lut op een dag de opdracht om iets te schrijven wat ze nog nooit eerder had neergeschreven. Op haar schrijfplek thuis vond ze toevallig het dagboek terug dat ze tijdens haar reis naar Cuba had bijgehouden. Ze werkte één fragment uit. De reacties waren positief. Daarna volgde dag twee, en vervolgens de rest. "Toen dacht ik: misschien moet ik hier gewoon een boekje van maken. Het was gemakkelijker omdat het mijn eigen verhaal was.”

De reis dateert van de jaarwisseling 2009-2010. Alleen reizen was voor Lut toen allerminst uitzonderlijk. Ze had al heel wat van de wereld gezien, reisde met de rugzak en nam zelfs deel aan Peking Express. „Ik dacht: als je dat kunt, zonder eten, liftend en soms slapend op de grond, dan kun je alles aan.”

Lut voelde zich er als alleenreizende vrouw voortdurend geviseerd. Niet zozeer om haar persoonlijke veiligheid, zegt ze, maar vooral om haar geld. Ze vertelt over mensen die zich spontaan bij haar voegden en drankjes bestelden die uiteindelijk op haar rekening terechtkwamen, en over taxiritten waarbij een vooraf afgesproken prijs onderweg plots werd verhoogd.

„Ik moest constant op mijn hoede zijn en dat was ik niet gewend. Daar ben ik toch een stuk van mijn naïviteit kwijtgeraakt.” Na tien dagen was voor haar de maat vol. Een bedreigende situatie gaf uiteindelijk de doorslag om haar geplande reis van veertien dagen voortijdig af te breken.

Die ervaring verklaart meteen de titel. In Hell(o) Cuba is de 'o' bewust klein gehouden: achter het vriendelijke 'hello' gaat ook 'hell Cuba' schuil.

Het boek volgt haar reis chronologisch, van dag tot dag. Er zitten mooie en grappige momenten in, maar ook ervaringen waarop Lut achteraf minder trots is. Ze heeft die bewust niet weggepoetst.

„Er zit niets fictiefs in. Soms dacht ik bij het herlezen: zo ken ik mezelf niet, of daar viel ik mezelf toch tegen. Maar dat was wie ik toen was. We zijn allemaal mensen.”

Ook haar taal heeft ze niet volledig gladgestreken. Lut wilde dat haar eigen stem en haar Neerpeltse achtergrond herkenbaar bleven. Daarom duiken in het boek bewust 'ge' en 'uw' op. „Zo schreef ik ook in mijn dagboek. Ik ga daar geen 'je' en 'jij' van maken, want dat ben ik niet.”

Van het teruggevonden dagboek tot het afgewerkte boek verstreken uiteindelijk zowat vijf jaar. Lut volgde schrijfweken en maakte deel uit van een schrijfgroep, waar deelnemers elkaars teksten lazen en becommentarieerden. Vooral schrappen en tot de kern komen bleek een uitdaging.

„Ik heb schrijven echt onderschat. Ik dacht eerst: dat doe ik er wel even bij. Maar schrijven is een job. Als ik eenmaal in de flow zit, vergeet ik soms zelfs te eten.”

Ze brengt het boek in eigen beheer uit. Redactie, correcties en heel wat van de voorbereiding nam ze zelf voor haar rekening. Ook de verkoop wil ze grotendeels zelf aanpakken. Dat commerciële schrikt haar niet af: Lut baatte vroeger een winkel uit en is bij heel wat Noord-Limburgers ook nog bekend van haar deelnames aan Peking Express en Komen Eten.

Toch begon ze niet aan Hell(o) Cuba met verkoopcijfers in haar hoofd. De belangrijkste lezers stonden vooraf al vast.

„Ik wilde voor mijn dochter en mijn twee kleindochters een boek nalaten. Als heel jong meisje wilde ik schrijfster worden. Een boek schrijven was nog een van de dingen die ik absoluut eens wilde doen.” Op 15 november volgt een boekvoorstelling in zaal De Peel. Lut kiest daarbij niet voor een klassieke auteurslezing, maar koppelt haar debuut aan een brunch. Bezoekers kunnen uit verschillende formules kiezen, met uiteraard ook een knipoog naar Cuba in de vorm van een mojito.

En daarna? Misschien komt dat andere manuscript toch opnieuw uit de kast. Het verhaal over Gerard Van Vlierden en het Noord-Limburgse smokkelverleden blijft haar intrigeren. „Het zijn verhalen over wat mensen vroeger allemaal deden en durfden. Dat maakt mij opnieuw hongerig om te schrijven.”

Maar eerst mag Lut genieten van haar debuut. Sinds vorige week is Hell(o) Cuba niet langer een verzameling herinneringen, dagboekaantekeningen en teksten op haar computer. Haar eerste boek is er.

Samen met vrijwilligers wil de gemeente op een laagdrempelige manier in gesprek gaan met inwoners. Welke hindernissen ervaren mensen in hun dagelijks leven? Wat helpt hen om die te overwinnen? En wat kunnen we voor elkaar betekenen? 

Aan de stand komen interactieve panelen waarop bezoekers hun ervaringen en ideeën kunnen delen. Bij een kop koffie en een kleine versnapering wordt iedereen uitgenodigd om even stil te staan bij het thema en met elkaar in gesprek te gaan. De nadruk ligt niet op individuele hulpvragen, maar op bewustmaking en verbondenheid. 

De gemeente wil armoede en de drempels die ermee gepaard gaan zichtbaar en bespreekbaar maken. Want achter elke drempel schuilt een verhaal, maar vaak ook een helpende hand die het verschil kan maken. Iedereen is zaterdagvoormiddag welkom aan de stand op de markt in Neerpelt-Centrum. (Gemeente Pelt)

Dinsdagmorgen bracht een delegatie van de wandelclub een bezoek aan Sint-Oda om er een cheque van 1.000 euro te overhandigen. Directieleden Stijn Paesmans en Wout Nickmans namen de schenking in ontvangst.

Voor Sint-Oda betekent het bedrag een welkome financiële ondersteuning. Mogelijk wordt het geld gebruikt voor de verdere verfraaiing van het pas ingehuldigde natuurpad dat door het Lindelsveld en de bossen in de omgeving van het dienstencentrum loopt.

Zo krijgt het gouden jubileum van de Dommeltrippers nog een mooi vervolg: een halve eeuw wandelplezier levert ook een bijdrage aan een groene en aangename omgeving voor de bewoners en bezoekers van Sint-Oda. (Fons Swinnen)