Heilig Lille ?
Zaterdag 5/9
Groot was dan ook de schok toen ik gisterenmorgen vernam dat in mijn geboortedorp een indrukwekkende en zwaarbewapende politiemacht bezig was met het ontmantelen van een drugslabo. Drie Nederlanders werden er uit een huis in de Jos Verlindenstraat gehaald en daarna geboeid en met een kap over het hoofd weggevoerd. Ze knutselden er procaïne in mekaar, een goedje dat gemengd wordt met cocaïne. Zo wordt de hoeveelheid vergroot en procaïne kost maar een fractie van het echte spul.
Toevallig ken ik dat huis erg goed. Het is de woning van oud-mijnwerker Jan Conings, een alom gerespecteerde brave man die op een zucht na honderd jaar oud werd. Hij overleed in augustus 2024.
Je houdt het toch echt niet voor mogelijk. Een drugslabo in Heilig Lille! In de woning van ‘Jan vanne Keuning’! Sint Hubertus draait zich om in zijn graf.
Zo zie je maar weer: die enge dingen gebeuren niet alleen ver van ons bed, maar onder onze neus.
Gisteren nog fietste ik door Kattenbos in Lommel. Ik besloot nog eens te stoppen bij het Duits militair kerkhof. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om, als ik daar kom, telkens het graf van Helmut Zimmermann te bezoeken. Hij sneuvelde toen hij vijftien was. Voor mij is hij de personificatie geworden van de volslagen waanzin die elke oorlog is. En wat lees ik in mijn krant vandaag? Iemand, waarschijnlijk een verzamelaar, heeft het nodig gevonden om de naamplaatjes van een aantal graven te stelen. Tja.
Lille en drugs, Lommel en grafschenners… En als we onze horizon wat verder leggen, Duitsland waar in Saksen-Anhalt de ultra-rechtse AfD de absolute meerderheid dreigt te veroveren, Joodse kolonisten die er rond voor uitkomen dat voor hen de enige goede Palestijn een dode Palestijn is om maar te zwijgen van de ‘fratsen’ van Poetin en Trump.
Een vriend van me zegt wel eens: “Ik ben blij dat ik zo oud ben, dat ik alles wat nog komt niet meer hoef mee te maken.”
Helemaal eens ben ik het daar niet mee. We kunnen lethargie toch niet laten heersen over de mensheid. Wel dan?
Chel Driesen
Wachtlijsten bij jeugdvoetbalclubs
Zaterdag 5/9 Vandaag start ook bij de jeugd de voetbalcompetitie weer. Maar bij één op de drie voetbalclubs zijn er te weinig plaatsen voor jonge voetballers. Dat blijkt uit cijfers van Voetbal Vlaanderen.
Enerzijds is er een tekort aan vrijwilligers en trainers om alles te bolwerken, anderzijds zijn er te weinig voetbalterreinen. "Dat zijn de twee grote knelpunten", geeft Nand De Klerck van Voetbal Vlaanderen aan.
Voetbal Vlaanderen roept ouders en andere geïnteresseerden daarom op om zich in te zetten voor de jeugdcompetitie. "We vragen aan ouders om verantwoordelijkheid op te nemen. Word coach van je kind, het is supertof", klinkt het bij de voetbalbond.
Maar ook vanuit de politiek is steun nodig. Voetbal Vlaanderen vraagt de overheid om meer middelen, zowel voor de infrastructuur als voor ondersteuning op het vlak van personeel.
Heldendood door liefdespost uit de Heimat?
Zaterdag 5/9 Op 5 september 1915, vandaag 111 jaar geleden, kwam Landsturmsoldaat Heinrich Gerhard Budt om het leven. Samen met een 500-tal andere Duitse slachtoffers van de Groote Oorlog ligt hij begraven op het Duitse soldatenkerkhof in Lommel, in blok 31.
Na een eerste graf op het kerkhof in Kalmthout en een tweede op het tijdelijke Duitse soldatenkerkhof in Leopoldsburg, werd graf 131 in blok 31 in Lommel de derde en definitieve rustplaats van Heinrich Gerhard Budt.
Niet helemaal een eeuw na die vijfde september kwam de dood van Budt op 23 mei 2014 in de Antwerpse Noorderkempen opnieuw onder de aandacht. In Het Laatste Nieuws van die dag verscheen de bovenstaande foto. Op de als Feldpost verstuurde prentbriefkaart is volgens heemkundige Jean Bastiaensen de begrafenis van Budt op het kerkhof in Kalmthout te zien.
Als soldaat van het Landsturm Infanterie Bataillon Hagen VII,52 stierf Budt op zijn zesentwintigste in actieve dienst, “den Heldentod fürs Vaterland”. Met militaire eer werd hij begraven.
Gevechtservaring had Budt aan het westelijk front opgedaan bij het Infanterie Regiment Nr. 13 Münster. Eind 1914 raakte hij daar, een twintigtal kilometer bezijden Rijsel, gewond aan zijn hand. Midden juni 1915 werd hij als gevolg van die verwonding ingedeeld bij het Landsturm Infanterie Bataillon Hagen VII,52 in Kalmthout.
Daar werd hij op 5 september 1915 ironisch genoeg het slachtoffer van de eigen Duitse oorlogsmachinerie: de hoogspanning op de Grenzzaun. In Kalmthout werd hij, een Duitser, zelfs het allereerste slachtoffer van de hoogspanningsdraad.
Het verhaal gaat – bewezen is het met andere woorden niet – dat soldaat Budt die vijfde september tijdens een wachtbeurt door een brief van een geliefde aan zijn einde zou zijn gekomen. Toen die correspondentie hem uit de handen waaide, zou hij bij het oprapen van het papier met zijn pinhelm de levensgevaarlijke hoogspanningsdraad hebben geraakt.
Volgens officiële documenten werd het lichaam van de ongelukkige die avond kort na negenen bij de Draad gevonden. Getuigen van het tragische voorval waren er volgens diezelfde documenten niet. Daardoor kon – en moest – officieel ook niet verder worden uitgeklaard hoe en waarom de jonge Budt aan zijn tragische einde was gekomen.--
Dat kwam de Duitsers tijdens de oorlog trouwens goed uit. Met geijkte formuleringen als ‘Unglücksfall am Grenzzaun’ of ‘tödlich verunglückt’ werden dergelijke voorvallen het liefst onder de radar gehouden. Dat was bij Budts dood niet anders. “Tödlich verunglückt”, meldde de Deutsche Verlustsliste (slachtofferlijst) van 26 oktober 1915 over hem.
Na 1918 werd in gepubliceerde Duitse verslagen iets openlijker met dit soort tragische voorvallen in eigen rangen omgegaan. Oberst D. von Redei van Bataillon Sondershausen XI,9 schreef daarover in 1921: “De manschappen werden erop gewezen bij de hoogspanning uiterst voorzichtig te zijn. Maar net als ons bataljon kregen bijna alle andere bataljons kameraden te betreuren die (…) door de Grenzzaun het leven lieten.”
In de eigen Duitse rangen kwam de dood van soldaten door de hoogspanning met andere woorden vaker voor dan tijdens de oorlog bekend mocht geraken. Berichten over dergelijke tragische voorvallen waren immers niet de beste publiciteit voor de bezetter. Zeker niet als die voorvallen met desertie of bewuste levensbeëindiging te maken hadden. “Auf unaufgeklärter Weise in den elektrisch geladenen Kraftzaun gekommen”, werd dan in de officiële papieren genoteerd.
Jef Vanbussel
Bron foto 1: Het Laatste Nieuws, 23 mei 2014.
Bron foto 2: Find a Grave.