Nieuws Hechtel-Eksel
Bessen van de ligusterhaag
Maandag 19/1 In een oude ligusterhaag op het gehucht De Rest in Hechtel-Eksel fotografeerde Jos Winters zwarte, glanzende vruchten die ontstaan zijn na de witte bloei van de liguster.
De bessen zijn in de winter een dankbare voedselbron voor vogels, maar tegelijk giftig voor mens en huisdier. Ondanks die giftigheid zorgen ze voor een opvallende en mooie winterkleur in de haag, wanneer veel andere planten hun blad al lang verloren hebben.
Hans en Emile van De Panne naar Pelt (8)
Zondag 18/1 Daarna ging het richting ’t Jagershof in Mol, waar rond de middag een dampende wintersoep wachtte. Om 12.30 uur werd opnieuw vertrokken, dit keer met een grotere groep voor het traject van 20 kilometer. Onderweg was er zelfs een jeneverbar die spontaan het goede doel steunde — kleine momenten die de tocht extra kleur gaven.
In de warme winterzon arriveerde de groep zelfs iets vroeger dan verwacht bij De Brugwachter, waar opnieuw heel wat mensen klaarstonden om mee te stappen of aan te moedigen. Een snelle groet, een korte pauze… en weer verder.
De laatste zes kilometer werden afgelegd met een groep van zo’n zestig wandelaars. Na de spoorbrug in Neerpelt volgde dan eindelijk de aankomst op de eindbestemming in Pelt. Na 338 kilometer zat het erop: geen blaren, geen blessures — alleen voldoening.
Een indrukwekkend onthaalcomité stond hen op te wachten, met een grote opkomst en veel warme woorden. Ook de goede doelen kregen nog het woord. Net voor het eindbedrag bekendgemaakt werd, volgde nog een mooie verrassing: extra giften van Fifty-One Club De Dommel en de 2de Kans-winkel in Overpelt. Het eindtotaal klokte zo af op maar liefst 9.000 euro.
“Onvoorstelbaar hoe sterk deze actie is afgesloten,” klonk het. “Het is geweldig om te weten dat het geld goed, nuttig en lokaal besteed zal worden.”
Dankbaarheid overheerst. Voor alle steun, aanmoedigingen en gulle giften. De woorden ontbreken nog, maar die zullen de komende dagen wel volgen.
Maar tot zover.
En met stevige pas.
Groetjes,
Hans en Emile
Merci Rik, merci Henri L'Allemand
Zondag 18/1 Henri L’Allemand ontwikkelde evenwel in zijn atelier te Brussel in 1893 een eigen type luchtbanden voor fietsen en wist als geen ander promotie te maken voor zijn ‘uitvinding’ door middel van een uitgeschreven fiets-driedaagse. In datzelfde jaar publiceerde hij bij drukker G. Fischlin te Brussel een handig boekje van 58 pagina’s met als titel En Campine. Excursion d’un cycliste à travers le Limbourg belge.
Jef Vanbussel heeft dit zopas via Internetgazet voor Noord-Limburg vertaald en toegankelijk gemaakt. Dat boekje was dus de inspiratie voor de fietsminnende provincie om in 2024 met deze stunt uit te pakken. Rik is als het ware de initiator van het moderne fietsparadijs Limburg.
Wie het boekje van Rik L’Allemand leest, ervaart weliswaar een dubbel gevoel. Rik L’Allemand erkent een aantal hotspots in Limburg, maar hamert vooral op de troosteloosheid van haast alle gemeenten die hij passeerde. Hij is erg gecharmeerd door de site van het Kamp van Beverlo (Leopoldsburg), de Achelse Kluis en het ‘belevingscentrum’ Genk. Hij waardeert ook het historisch belang van de steden Hasselt, Sint-Truiden en Tongeren.
Zijn algemene conclusie over de Kempen (of bedoelt hij heel Limburg?) is treffend:
“Zonder twijfel land voor de toekomst. Maar op dit moment zeer primitief. Duister land, land van schaduw, volledig doordrongen van een treurige dichtkunst, onbeschaafd, in hoge mate suggestief.”
Elders schrijft hij ook nog over zijn doortocht in de Kempen: “ruw land, land van miserie, donker land…”
Overlopen we zijn appreciatie van de bezochte gemeenten, dan wordt het oordeel over Limburg nog negatiever.
- Stokrooi: arm dorp, aarden hutten
- Bolderberg: miserabel dorp
- Beringen: niets over te zeggen
- Hechtel: ordinair dorp
- Kleine-Brogel: pijnlijk contrast, armzalige hutten, droevige aanblik
- Neerpelt: groot, net, zonder iets bijzonders
- Achel: dorp zonder karakter
- Kaulille: triestig en treurig, arm en vuil, het slaat miserie uit. Geen cultuur
- Bocholt: onbenullig klein dorp
- Maaseik: treurige kleine stad en bleek. Maaseik is snel doorlopen
- Lanklaar en Maasmechelen: beide zonder karakter
- Lanaken: rustig dorp
- Zutendaal: zonder bijzonderheid
- Genk (dorp): het dorp op zich betekent niets
- Hasselt: rustige stad
- Kermt: klein, weinig interessant
- Kuringen: schrale gemeente
- Tongeren: rustig, triestig, leeft van zijn groots verleden
- Mopertingen: weinig interessant
- Bilzen: relatief groot, het is een rustig dorp, doodgewone plaats
Een aantal gemeenten krijgt evenwel een beter rapport.
- Eksel: zeer mooi, een stad in het klein
- Sint-Huibrechts-Lille: het is Eksel in het klein
- Hamont: groot, keurig, zonder ophouden in stijgende welvaart
Deze drie gemeenten waren juist in deze periode door teutenfamilies verfraaid met mooie herenhuizen, de zogenaamde teutenhuizen. Dit is Rik niet ontgaan: ruime huizen, bijna allemaal nieuw.
- Bree: zeer goed, zeer groot, veel cafés met aardige meisjes
- Hocht: nog zeer pittoresk
- Borgloon: groot dorp, zeer bedrijvig, welvarend
- Brustem: mooi dorp
- Diepenbeek: mooi dorp, redelijk groot
Uiteraard besteedt Rik L’Allemand ook aandacht aan de conditie van het wegennet en de verblijfsmogelijkheden op zijn route. Hij was getuige van de ontluikende industrialisatie in deze regio en bezocht de zinkfabriek van Overpelt en de kruitfabriek van Kaulille. Regelmatig is hij in de vele cafés onderweg gecharmeerd door de aanwezigheid van ‘les jolies filles’, zoals in Bree.
Het boekje van Rik L’Allemand had slechts een beperkte oplage. Vandaag is het nog nauwelijks te vinden.
Luk Van de Sijpe
Hamont-Achel, januari 2026
Hans en Emile, van De Panne naar Pelt (7)
Zaterdag 17/1 Het werd een dag langs het kanaal, met onderweg verschillende sluizen en — eindelijk — ook een voorzichtig zonnetje. Fietsers en joggers kruisten hun pad, wat voor extra leven zorgde langs het water.
In Herentals volgde nog een stopje. Even dachten Hans en Emile al in Neerpelt te zijn beland, toen de naam van het café hen toelachte: Den Thijs. Ook Emile mocht mee binnen. Snel eentje drinken, hun verhaal doen en weer verder — dat is altijd het plan. Maar ook hier bleek hoe begaan mensen zijn met hun tocht en hun doel: ze kwamen opnieuw goed gesponsord weer buiten.
Via de oude stadspoorten ging het verder richting Olen, waar hun B&B al op hen wachtte. Na 35 kilometer zat de dag erop. Tijd om de beentjes rust te gunnen, want morgen willen ze nog één keer knallen.
Morgenavond hopen Hans en Emile, vergezeld van vele mede-wandelaars, aan te komen in Pelt, aan de juniorcampus. De aankomst belooft een gezellige bijeenkomst te worden, met eten, drinken, jenevertjes, muziek én een woodcarver die live aan het werk gaat met zijn kettingzaag. Dan wordt ook het totaal ingezamelde bedrag bekendgemaakt.
“We hebben er goesting in!” besluiten Hans en Emile enthousiast.
En zoals het hoort, sluiten ze af met een mopje:
Er zaten twee apen in een bad.
Zegt de ene: “oeh oeh, aah aah”.
Zegt de andere: “doe er dan wat koud bij hé.”
Tot morgen — onderweg of aan de aankomst!
Hans en Emile
Sint-Theunistocht trekt veel volk
Zaterdag 17/1 Wandel Sport Vereniging De Bosdravers Eksel organiseerde gisteren de Sint-Theunistocht. Wandelaars konden kiezen uit vier afstanden doorheen en rond de Dommelvallei, met trajecten van 5, 10, 15 en 20 kilometer. Zowel recreatieve stappers als geoefende wandelaars vonden zo hun gading. De mooie omgeving en het gevarieerde aanbod zorgden opnieuw voor een sterke opkomst en heel wat enthousiaste deelnemers. (Foto's Hans Put)
Hans en Emile, van De Panne naar Pelt (6)
Vrijdag 16/1 Quasi de hele voormiddag hebben we een miezerregen die ons toch weer helemaal nat maakt. Onze route ging over het ‘laarzenpad’, hoe vettiger hoe prettiger… We wandelen door de Scheldevalei, mooie en rustige natuur.
19km hebben we er op zitten vooraleer we een eerste cafeetje tegenkomen. Emile was dan ook al 19km aan het zagen voor koffie… Eénmaal binnen worden we arrogant weggejaagd met handgebaar en alles. We waren te vroeg, ze waren nog niet open… zeer vreemd dat ze zo'n sympathieke mensen als ons weg sturen.
Na 22km waren we in Burcht, toen was het toch hoogtijd voor koffie en lunch. Enkele oudere dames die langs ons zaten vroegen waar we mee bezig waren. Ze hoorden niet meer zo goed, dus WE PRAATTEN EXTRA LUID! En niet echt helemaal zonder reden. De hele zaak had ons verhaal gehoord. Bij vertrek van een koppel achter ons hoorden we dat de rekening al deels betaald was, en toen we een koffie bestelden werd deze spontaan betaald. Ach heerlijk zo’n spontaan vriendelijke goede mensen. Tja, het geld dat we niet moeten uitgeven aan het eten storten we dan maar aan ons goed doel. Amai, wij kwamen goed gezind buiten.
Om Antwerpen binnen te wandelen gingen we door de befaamde Sint-Annatunnel. Een prachtige oude voetgangerstunnel met houten roltrappen. De lichtjes van de Schelde waren nog niet aan het branden.
Eenmaal hier doorheen zaten we in de drukte van ‘t Stad. Twee boerenjongens met grote trekkersrugzakken vallen daar wel op. Via de Meir en het Centraal Station wandelden we verder richting Deurne en vervolgens naar Wijnegem. Ons plan was om vandaag uit Antwerpen te raken, zodat we morgenvroeg hier niet in de donkere drukte zitten te ploeteren.
Vandaag stellen we het laatste goed doel voor: Palliovik
Palliovik is een vzw uit Pelt die zich al bijna 28 jaar inzet voor het werven van fondsen voor de palliatieve zorg voor kinderen en jongeren. Ze doen dat door het organiseren van eigen events zoals een Lentebuffet (dat dit jaar doorgaat op zondag 15 maart in OC De Vranken), WieWeegutKwis & kienavond. Een aparte werkgroep onder Palliovik organiseert ook elk jaar de OLV Trail van Scherpenheuvel naar Pelt. Daarnaast ontvangen ze gelukkig regelmatig schenkingen door externe acties zoals die van ons en ontvangen ze ook giften. Onze opgehaald fondsen storten ze integraal door aan Kites vzw. Zij zijn verbonden aan UZ Leuven en zorgen voor de thuiszorg. Ze ondersteunen de palliative kinderen en jongeren zowel op mentaal, fysiek, als materiaal vlak.
Zaterdag 17 januari kunnen jullie dus met ons meewandelen. De trein van Neerpelt vertrekt om 6:30 en komt aan in Olen om 7:10. Vanaf dan is het nog 42km tot de aankomst.
Van 12 tot 12:30 zijn we aan het Jagershof in Mol. Hier kunnen we een soepje krijgen voor 6 euro en kan je inpikken. Hier kan je ook iets drinken. Vanaf daar is het nog 20km.
Rond 16u denken we aan De Brugwachter in Lommel te zijn. Vanaf dan is het nog 6km tot aankomst.
Denk er aan om genoeg eten en drinken mee te nemen, er is geen bevoorrading buiten bovengenoemde punten.
Neem een (hoofd)lampje mee. Om 7:10 is het nog pikdonker.
Er is geen volgwagen, doe geen gekke toeren.
Een fluovestje is zeker geen overbodige luxe.
Aankomst in de Juniorcampus Neerpelt is voorzien om 17u à 17u30. Hier zijn eet- en drinkstandjes en is een wood carver live aan het werk om een beeld te maken.
Moeders, we hebben voor de donker onze wandeling beëindigd. We vinden verder onze weg wel tot het hotel, Musa Antwerpen.
Met sterke pas,
Hans en Emile.