Nieuws Bocholt

“Alleen door onderwijs, kinderopvang, welzijn, vrije tijd, kinderen en ouders met elkaar te verbinden, kunnen we een sterk en toekomstgericht aanbod uitbouwen voor alle Bocholtse gezinnen”, zegt schepen van Welzijn en Kinderopvang Marc Vanherk.

Ook verkeersveiligheid krijgt een plaats binnen het nieuwe beleid. Vanaf dit schooljaar worden kinderen in Bocholt-centrum zoveel mogelijk te voet van en naar school begeleid. Samen met de kindergemeenteraad, wijkagenten en gemeentelijke diensten werd daarvoor een belevingswandeling uitgewerkt.

Langs de route volgen de kinderen de pootafdrukken van Lowie de Leeuw en leren ze via speelse verkeersbordjes de verkeersregels kennen. Bij regenweer krijgen ze herkenbare Bocholtse regencapes. Voor de jongste kinderen blijven kleinere bestelbusjes beschikbaar.

Via Huis van het Kind komt er bovendien wekelijks een gezinsloket in LDC Dorpshuis. Ouders kunnen er terecht met vragen over opvoeden, opgroeien en ondersteuning. Er komen ook spel- en ontmoetingsmomenten voor jonge gezinnen.

Het vrijetijdsaanbod wordt eveneens beter op elkaar afgestemd, zodat gezinnen gemakkelijker activiteiten kunnen vinden die bij hun kinderen passen.

“Met BOA investeren we in de toekomst van onze kinderen. We willen dat elk kind in Bocholt alle kansen krijgt om te groeien, te spelen en zich te ontwikkelen”, aldus burgemeester Stijn Van Baelen.

Voor de uitwerking van BOA werkte Bocholt samen met de andere gemeenten binnen Welzijnsregio Noord-Limburg. Die samenwerking gaat vanaf 1 januari 2027 verder onder de naam Noordkracht.

Volgens het oorspronkelijke plan hoorden daar ook 200 kaarsjes bij. Ze allemaal aansteken en vervolgens collegiaal uitblazen, bleek echter wat te ambitieus. De wind besliste anders: tegen de tijd dat het derde kaarsje brandde, waren de eerste twee alweer uit.

Net voor het mes in de taart ging, had burgemeester Van Baelen nog een historische vraag voor de aanwezigen: waar stonden de twaalf W's voor die Belgische opstandelingen aan de vooravond van de revolutiedagen van 1830 op muren kalkten? Het antwoord: 'Wij willen Willem weg – wil Willem wijzer wezen – wij willen Willem weer.' De aanwezige Willem bleek alvast wijzer: hij hielp de burgemeester de taart aansnijden, waarna de vele aanwezigen ervan konden proeven.

Daarmee was Feest aan de Vaart officieel op gang getrokken. Aan en op het water viel heel wat te beleven. De jachten in de passantenhaven waren feestelijk versierd, kinderen konden zich uitleven en wie zelf het kanaal op wilde, kon plaatsnemen op een waterfiets – al moest er dan natuurlijk wel zelf getrapt worden.

Een bijzondere blikvanger was de V902 Liberation. Het voormalige Belgische commandoschip en patrouillevaartuig, gebouwd in 1954, doet tegenwoordig dienst als varend erfgoed en opleidingsschip voor jongeren. Tijdens het feest konden bezoekers ook een kijkje aan boord nemen.

Straatanimatie, waterattracties en kinderactiviteiten maakten het feest compleet. Voor een natje en een droogje was eveneens gezorgd. Speciaal voor de 200ste verjaardag van de Zuid-Willemsvaart werd zelfs het eenmalige feestbier 'Passant' gebrouwen. En zo werd een kanaal dat al twee eeuwen door Bocholt loopt zondag zelf eens uitgebreid in de bloemetjes gezet.

Aan de haven viel vandaag heel wat te beleven, helemaal in het teken van 200 jaar Zuid-Willemsvaart. En wie van de dames op de foto Ella is? Dat weten we niet. We weten alleen dat op de voorsteven van het schip links ‘Ella’ stond en rechts ‘Bocholt’. Misschien moeten we daar dus ook niet te veel achter zoeken... Morgen meer!

Het bestaande RUP dateerde uit 2009 en was volgens het gemeentebestuur niet langer volledig afgestemd op de huidige en toekomstige behoeften. Met de herziening krijgen de sportverenigingen meer ruimte om hun werking uit te bouwen en hun infrastructuur aan te passen of te vernieuwen.

Tegelijk krijgt ook de omgeving een groene make-over. De gemeentelijke technische dienst werkt aan meer groen en ontharding op de site. Dat moet hittestress verminderen, regenwater beter opvangen en voor meer verkoeling zorgen. Zo wil Bocholt van Sportzone Damburg niet alleen een plek om te sporten maken, maar ook een aangename ontmoetingsplaats.

Volgens schepen van Omgeving en Leefmilieu Erik Vanmierlo biedt het nieuwe RUP de verenigingen de nodige ontwikkelingsmogelijkheden en wordt tegelijk de basis gelegd voor een duurzamere sportomgeving. Burgemeester Stijn Van Baelen benadrukt dat de plannen in nauw overleg met de verenigingen op de sportsite en schepen van Sport Jan Verjans tot stand kwamen.

Met de definitieve goedkeuring beschikt de gemeente voortaan over een aangepast ruimtelijk kader voor de verdere ontwikkeling van de Damburg. (Gemeente Bocholt)

In de tweede helft zorgde Elsari voor de 2-1. Larondelle scoorde de 2-2 op aangeven van Sebas Vreys.

Tientallen eigenaars die in 1944-1945 grond hadden moeten afstaan, wachtten volgens Bijnens jaren later nog op een vergoeding. Landbouwers moesten zich aanpassen aan een militaire infrastructuur die dwars door hun vertrouwde omgeving liep.

Gaandeweg groeide de luchtmacht echter steeds meer in haar omgeving. Dat wordt zelfs zichtbaar in het embleem van de 10de Wing. Sinds 1964 prijkt daarop de rode Limburgse leeuw. Ook via peterschappen werden banden met de streek uitgebouwd.

Peer, de gemeente waarin de vliegbasis ligt, werd peter van de 10de Wing. Daarnaast ontstonden relaties met andere gemeenten en sociale instellingen. 

Bijnens wees er tijdens zijn lezing op dat verschillende onderdelen van de Wing een peterschap onderhouden met instellingen die kinderen of volwassenen met een beperking begeleiden. Het personeel organiseert daarvoor acties en zamelt jaarlijks geld in. Zo kreeg de militaire basis naast haar defensieopdracht ook een uitgesproken lokale en sociale band.

Die band met de regio strekte zich ook uit tot Hechtel. In juni 1963 werd daar een kazerne in gebruik genomen door de 10de Wing. De reden was praktisch: op de vliegbasis zelf was onvoldoende ruimte om al het personeel onder te brengen. Een deel van de militairen werd daarom in Hechtel gehuisvest. Bijna twintig jaar bleef die situatie bestaan.

In 1981 werd beslist om de huisvesting opnieuw op Kleine-Brogel te concentreren. De personeelsleden van de 10de Wing verlieten Hechtel en de kazerne kreeg daarna andere militaire gebruikers.

Door latere reorganisaties binnen Defensie verloor de kazerne haar oorspronkelijke militaire functie. De gebouwen werden uiteindelijk ter beschikking gesteld voor de opvang van asielzoekers. Toch is er een belangrijk verschil met sommige andere voormalige kazernes: het terrein bleef eigendom van Defensie. Dat wordt vandaag opnieuw relevant.

Door de veranderde internationale veiligheidssituatie heeft Defensie opnieuw meer behoefte aan kazernes, oefenterreinen en andere infrastructuur. Daardoor wordt ook naar terreinen gekeken die de voorbije jaren voor andere doeleinden werden gebruikt.

De geschiedenis lijkt er, net als op verschillende andere plaatsen die tijdens het symposium aan bod kwamen, opnieuw een bocht te maken.

Nog belangrijker voor de werking van Kleine-Brogel is het schietterrein van Helchteren. Dat werd in september 1953 in gebruik genomen, in de periode waarin Kleine-Brogel zich ontwikkelde tot een basis die sterk gericht was op aanvallen tegen gronddoelen. Piloten moesten die opdrachten natuurlijk kunnen oefenen. Het militaire domein in Helchteren beslaat ruim 2.000 hectare. Er kan onder meer met boordkanonnen en oefenbommen worden getraind. In het verleden werd er ook geoefend met wapens die vandaag niet meer worden gebruikt, waaronder napalm.

Bijnens gebruikte het schietterrein ook om een ander punt te maken. Militair gebruik en natuur hoeven volgens hem niet noodzakelijk elkaars tegenpolen te zijn. Grote militaire terreinen zijn vaak nauwelijks bebouwd en voor het publiek slechts beperkt toegankelijk. Daardoor konden er gedurende tientallen jaren bijzondere natuurgebieden ontstaan. Op sommige plaatsen komen biotopen voor die elders in Vlaanderen zeldzaam zijn geworden. Dat lijkt op het eerste gezicht moeilijk te rijmen met tanks, vliegtuigen, schietoefeningen en oefenbommen, maar volgens Bijnens bewijst Helchteren dat beide functies naast elkaar kunnen bestaan.

Op het terrein wordt samengewerkt tussen Defensie en natuurbeheerders. Bijnens benadrukte dat militaire activiteit niet automatisch betekent dat waardevolle natuur verdwijnt. Integendeel: doordat dergelijke gebieden grotendeels gevrijwaard blijven van woningbouw, industrie en intensieve landbouw, kunnen ze ecologisch bijzonder waardevol worden. De occasionele verstoring door militaire oefeningen kan in bepaalde biotopen zelfs mee zorgen voor open terrein en variatie. Voor Bijnens is samenwerking tussen natuurbeheer en Defensie dan ook perfect mogelijk.

Het verhaal van Kleine-Brogel gaat daardoor over veel meer dan vliegtuigen. Sinds de eerste aanleg in 1944 heeft de basis landbouwers grond gekost en inwoners werk bezorgd. Ze bracht honderden militairen naar de streek, zorgde voor nieuwe sociale contacten en bouwde banden op met gemeenten en zorginstellingen. De werking strekte zich bovendien uit tot een kazerne in Hechtel en een enorm oefenterrein in Helchteren.

Door de veranderende geopolitieke situatie wordt opnieuw meer in Defensie geïnvesteerd. Terreinen waarvan enkele jaren geleden nog werd gedacht dat ze militair niet langer noodzakelijk waren, worden opnieuw bekeken. 

Zo sloot ook de laatste lezing mooi aan bij de rode draad doorheen het symposium in Bocholt: internationale ontwikkelingen lijken soms ver weg, maar uiteindelijk veranderen ze ook het landschap en het dagelijkse leven in onze eigen dorpen.